Jan II Dobry

Jan II Dobry, zwany także Hanuszem, był księciem opolsko-niemodlińsko-strzeleckim, a od 1521 roku również raciborskim. Był synem księcia opolskiego Mikołaja I i Magdaleny, córki Ludwika II legnicko-brzeskiego, oraz ostatnim przedstawicielem opolsko-raciborskiej linii Piastów. Po śmierci ojca i brata Ludwika objął rządy w księstwie opolskim, początkowo wspólnie z bratem Mikołajem II. W kolejnych latach powiększał swoje władztwo, nabywając między innymi ziemię gliwicką, księstwo toszeckie, Bytom i ziemię kozielską.

W 1521 roku, po śmierci bezdzietnego księcia Walentyna, na mocy wcześniejszego układu Jan przejął księstwo raciborskie. Wspierał rozwój gospodarczy swoich ziem. W 1528 roku wydał Ordunek Gorny, regulujący kwestie górnictwa kruszcowego, a w 1531 roku przywilej ziemski znany jako Przywilej Hanuszowy. Nie ożenił się i nie miał potomstwa. Zmarł 27 marca 1532 roku w Raciborzu, z którym był związany jako książę. Został pochowany w kościele św. Krzyża w Opolu.

Na podstawie artykułu „Jan II Dobry (książę opolski)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.