Antoni Korczok

Antoni Korczok urodził się 1 czerwca 1891 roku w Starej Wsi, obecnie dzielnicy Raciborza. Studiował teologię we Wrocławiu, gdzie w 1914 roku przyjął święcenia kapłańskie. Podczas I wojny światowej był kapelanem w szpitalach wojskowych, a po jej zakończeniu pracował jako wikary w Katowicach i Gliwicach. Na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał doktorat na podstawie rozprawy o Kościele greckokatolickim w Galicji. W latach 1923-1929 był wikarym w Zabrzu, później objął probostwo w Gliwicach-Sośnicy.

W latach 20. i 30. wspierał polskie organizacje, zwłaszcza młodzieżowe, współpracował ze Związkiem Polaków w Niemczech i odprawiał nabożeństwa w języku polskim. Po wybuchu II wojny światowej prowadził akcje pomocy dla ofiar, w tym osób wywiezionych na roboty przymusowe. Został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Dachau, gdzie skierowano go do ciężkich robót. Mimo uzyskania zwolnienia w rozprawie sądowej został zastrzelony przez funkcjonariuszy obozowych w przeddzień uwolnienia. Zmarł 5 lutego 1941 roku w Dachau.

Na podstawie artykułu „Antoni Korczok” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.